Concert: KylieX2008

Woensdag hebben we, net als vermoedelijk de rest van roos België het concertje van ons welgekende Kylie meegepikt. Niet dat we alletwee zo’n heftige fans zijn: als ik m’n little grey cells even pijnig lijk ik haar voornamelijk te kennen van songs als Can’t get you out of my head en Locomotion en een zeker personnage Charlene uit een of andere soap waar mijn mama vroeger naar plachtte te kijken.
Oh, en niet vergeten: Your disco needs you dat ik door m’n ventje leerde kennen - schitterende poging frans overigens: “voews eits jameis seujle”!

Wie?
Kylie Minogue, die binnen enkele weken haar 40ste verjaardag mag vieren, maakt met de KylieX2008-tour haar comeback (met onmiddellijk meer dan 50 shows) na succesvol behandeld te zijn geweest tegen borstkanker. Na de succesvolle Showgirl waren de verwachtingen bij het publiek dan ook zeer hoog gespannen.

Verdict?
Het Sportpaleis zat tjokvol en of het nu door de warmte van de voorbije dagen kwam of door de aard van het publiek weten we niet direct maar het middenplein kon alleszins gerust de concurrentie aangaan met een gemiddelde sauna. Dit had natuurlijk tot gevolg dat het publiek eerder mak en lauw reageerde, Kylie zal het geweten hebben: Belgians are a tough crowd.

Met een uur vertraging begon de diva aan het optreden dat - voor mij alleszins - geweldig geopend werd met Speakerphone, direct mijn favoriete nummer van haar nieuwe cd X. Meteen vielen ook al de twee constantes van de hele show op die beiden echter negatief en positief opgevat kunnen worden: schoonheidsfoutjes en visuals.

Nadat het platform (waarmee ze vanuit het decor kwam aanzweven) op het podium geland was, kreeg Kylie de veiligheidsriem maar net op tijd los om aan het nummer te kunnen beginnen, tekenend voor de schoonheidsfoutjes (soms vielen er gewoon stiltes in het concert) die nog niet allemaal weggewerkt waren: een beetje klungelig misschien - het was nog maar de 2e keer dat het concert live gegeven werd - maar het gaf de show dan ook weer een menselijker aspect. De visuals waren dan weer ijzersterk (de aandelen van Barco zullen wel gestegen zijn) en perfect ingepast in de show - vooral dan bij de opener van deel 2 waarbij Sometime Samurai een manga-actige Kylie toonde. Puntje van kritiek: soms kon je spreken van een lichte overkill hier en daar wat bijschaven dus, daarenboven lijkt het of de show gedragen wordt door deze visuals die helaas niet kunnen verbergen dat La Minogue het podium redelijk vaak verlaat.

Kortom een goed concert, leuk om eens mee te pikken maar echt overdonderd voelden we ons niet echt. De cd lijkt iets minder hitpotentieel te hebben, maar toch zijn In my Arms, heerlijk zomers en 2 hearts (volgens mij overgoten met een serieuze portie Hooverphonic aan m’n playlist toegevoegd.
Score?
3 solsleutels - kortweg: goed

Enkele sfeerbeeldjes: